دکتر رضا غلامی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به جایگاه علمی و ویژگیهای اخلاقی دکتر مهدی گلشنی، از فقدان این استاد برجسته ابراز اندوه کرد و گفت: از شنیدن خبر درگذشت دانشمند گرانمایه، استاد فرزانه و پدری مهربان برای ما، دکتر مهدی گلشنی، عمیقاً متأثر و اندوهگین شدم.
غلامی گفت: این افتخار را داشتم که چندین سال از نزدیک با ایشان همکاری کنم و از دانش، تجربه و منش علمی و انسانیشان بهره ببرم؛ از جمله در فرایند انجام پژوهش و سرانجام تدوین کتاب «پژوهش ملی ایران و جهانیشدن» و نیز در زمینههای فکری و پژوهشی دیگر که فرصت هماندیشی و همکاری با ایشان را برایم فراهم آورد.
وی افزود: استاد دکتر گلشنی که در عرصه فیزیک نظری از چهرههای ممتاز و صاحبنام علمی کشور به شمار میرفتند، در حوزه تبیین علمی نسبت میان علم و دین، با بهرهگیری از رهیافتهای نوین جهانی، از پیشگامان برجسته بودند. ایشان از جمله شخصیتهایی بودند که درک اهمیت این حوزه را در فضای علمی ایران بهدرستی دریافته و با تلاشهای علمی و نهادی خود، آن را به عرصهای مستقل و جدی برای پژوهش دانشگاهی و فعالیت علمی تبدیل کردند. این نقشآفرینی را هم در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی و هم در دانشگاه صنعتی شریف، که گروه فلسفه علم را در آن بنیان نهادند، میتوان بهروشنی مشاهده کرد.
عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ادامه داد: من نیز دو سال پیش، یکی از آثار مهم و اثرگذار ایشان در حوزه علم و دین، با عنوان «علم و دین در افق جهانبینی توحیدی» را به زبان آلمانی در وین منتشر کردم. برای من، این اقدام صرفاً انتشار ترجمه یک اثر علمی نبود، بلکه تلاشی برای معرفی بخشی از اندیشه و میراث فکری دانشمندی بود که در پیوند میان دانش تجربی، تأملات فلسفی و باور دینی، افقی قابل تأمل و گفتوگویی گشوده بود.
وی بیان کرد: دکتر گلشنی، فیزیکدانی نظری بودند که در کنار برخورداری از دانش و تخصص عمیق در علوم جدید، با حکمت و فلسفه اسلامی آشنایی گسترده و عمیقی داشتند و مطالعاتی منظم و جدی نیز در زمینه تفسیر قرآن انجام داده بودند. ایشان سالهای طولانی ریاست پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی را بر عهده داشتند و در دوران مسئولیت خود، منشأ خدمات، تحولات و برکات فراوانی برای آن مجموعه شدند. بیتردید، بخشی از هویت علمی و جایگاه این پژوهشگاه در سالهای فعالیت ایشان، با تلاشها، دغدغهها و مدیریت علمی آن استاد فقید پیوند خورده است.
غلامی با اشاره به ویژگیهای اخلاقی و انسانی استاد گلشنی گفت: اما آنچه شخصیت دکتر گلشنی را فراتر از جایگاه علمی و مدیریتیشان در ذهن و خاطره همکاران و نزدیکانشان ماندگار میکرد، منش انسانی و اخلاقی ایشان بود. شخصیتی منظم، جدی، دقیق و مسئولیتشناس داشتند، اما در همان حال، بسیار مهربان، بخشنده و نیکسرشت بودند. با همکاران خود رفتاری صمیمانه و دوستانه داشتند و در مواجهه با مشکلات و گرفتاریهای آنان، اهل همراهی و حمایت بودند. از آن دست انسانهایی بودند که در روزهای دشوار، همکاران و دوستان خود را تنها نمیگذاشتند و نسبت به مسائل و دشواریهای زندگی آنان احساس مسئولیت میکردند.
وی خاطرنشان کرد: دکتر گلشنی در سالهای اخیر، از منتقدان جدی وضعیت حکمرانی علمی در کشور بودند و با حساسیت و دغدغهمندی، تحولات، کاستیها و مسائل این حوزه را دنبال میکردند. من بارها دیدگاهها و نقدهای ایشان را از مسیرهای مختلف با مقامات عالی کشور در میان گذاشتم؛ چراکه عمیقاً باور داشتم نظرات مشفقانه و مسئولانه شخصیتی که هم از منظر علمی و هم بر اساس تجربه مستقیم و طولانی، مسائل و مشکلات نظام علمی کشور را لمس کرده است، شایسته شنیدهشدن و تأمل جدی است و نباید بهآسانی نادیده گرفته شود. ایشان از سر دلسوزی برای علم، دانشگاه و آینده کشور سخن میگفتند و نقدهایشان را باید در همین چارچوب فهمید.
وی افزود: ایشان در سالهای گذشته که بالاجبار و به خاطر انتقادات صریح از مدیریت دانشگاه صنعتی شریف، از دانشگاه شریف کنار گذاشته شده بود، در پی ایجاد یک پژوهشکده مستقل علم و دین در ایران بود اما به رغم دستور مساعد رهبر شهید در این زمینه، هیچ کس با ایشان برای این امر همکاری نکرد. دکتر گلشنی حتی بعد از پایان مدیریت در پژوهشگاه علوم انسانی و بازنشستگی اجباری از دانشگاه صنعتی شریف، یک دفتر برای فعالیت علمی نداشت هر چند او با وقار تمام ایستاد و به شخصه و در حد توان خود فعالیتهایش را تا پایان عمرش ادامه داد.
غلامی گفت: اکنون، با قلبی آکنده از اندوه و چشمانی گریان، درگذشت این استاد فرزانه، دانشمند برجسته و انسان شریف را به خانواده گرامی ایشان، دوستان، شاگردان و همکارانشان صمیمانه تسلیت عرض میکنم.
وی تأکید کرد: بیتردید، نام و یاد دکتر مهدی گلشنی نهتنها به واسطه آثار علمی و تلاشهای ماندگارشان در عرصه علم و دین، بلکه به سبب منش انسانی، اخلاق نیکو و خدمات ارزشمندشان به جامعه علمی ایران، در خاطرهها و دلها زنده خواهد ماند.



نظر شما